خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی بهار آمد بنال ای بلبلِ شیرین‌نفسور پایبندی همچو من، فریاد می‌خوان از قفس
۲
گیرند مردم دوستان؛ نامهربان و مهربانهر روز خاطر با یکی، ما خود یکی داریم و بس
۳
محمولِ پیش‌آهنگ را از من بگو ای ساربانتو خواب می‌کن بر شتر، تا بانگ می‌دارد جرس
۴
شیرین‌بضاعت بر مگس چندان که تندی می‌کنداو بادبیزن همچنان در دست و می‌آید مگس
صفحهٔ ۱ از ۳