خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بس که داشتی ای گل همیشه خوار مرانماند پیش کسان هیچ اعتبار مرا
۲
بسی امید بدل داشتم چو روی تو دیدز دست رفت و نیامد بهیچ کار مرا
۳
عجب اگر نروم از میان که مجنون دوشبخواب آمد و بگرفت در کنار مرا
۴
هنوز سوزدم از داغ آرزوی تو دلگهی که لاله دمد از سر مزار مرا
صفحهٔ ۱ از ۲