خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۲
رباعیات مستزاد
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از باد خزان درخت عریان گردیدچون قامت نی
۲
وان گل که چو لاله بود ریحان گردیدکو ساغر می
۳
از شعلهٔ شمع بود دل گرمی جمعشبهای سیاه
۴
دل نیز چو برگ بید لرزان گردیداز سردی دی
صفحهٔ ۱ از ۱