خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخت ببسته آسمان کار زشش جهت مراراه گریز بسته شد چون نقطه عاقبت مرا
۲
هر طرفی که رو کنم کس نگشایدم دریعشق چو گشت خضر ره کرده یکجهت مرا
۳
غیر نوای عشق تو نیست بعضو عضو منبند زبند اگر بری هر دم نی صفت مرا
۴
خواند گدای خویشتن پیر مغان از کرمگو بفلک ملک زند نوبت سلطنت مرا
صفحهٔ ۱ از ۲