خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاش پاینده شدی وصل تو چون هجرانتکاش نایاب شدی درد تو چون درمانت
۲
تا ندیدند از آن درد نصیبی اغیارتا در آن وصل بماندند بسی یارانت
۳
اثر از ناله خود بلبل شیدا مطلبشرط آنست که گل گوش کند افغانت
۴
بسکه پیوسته بهم تیر نظر میترسمزین میان غیر بناحق بخورد پیکانت
صفحهٔ ۱ از ۳