خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از عالمش چه غم که خداوند یار اوستکون و مکان همه بکف اختیار اوست
۲
بحر حقیقتی که جهان غرقهٔ ویندچون بنگری به چشم یقین در کنار اوست
۳
مجنون بعهد لیلی اگر عقل و دین بباختلیلا بدشت و الهی از روزگار اوست
۴
آسوده از بهشت مقیمان گلشنشفارغ زنوشدارو مجروح خار اوست
صفحهٔ ۱ از ۳