→ ملک‌الشعرا بهارملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار
رباعیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱ - در بیان اقسام سخناقسام سخن چهار باشد همه جا←شمارهٔ ۲از خصم کشیدن به وفا جور و جفا←شمارهٔ ۳آزادی ماست اصل آبادی ما←شمارهٔ ۴مخلوق جهان به گرگ مانند درست←شمارهٔ ۵از دامن کوه لاله ناگه برجست←شمارهٔ ۶بر دامن دشت بنگر آن نرگس مست←شمارهٔ ۷ - در مدح ستارخانستار غیور ارجمندیت بجاست←شمارهٔ ۸پرهیز از خود که جای پرهیز اینجاست←شمارهٔ ۹ - به مناسبت شهادت سید حسن مدرستا بُخل و حسادت به جهان راهبر است←شمارهٔ ۱۰هان ای وکلا فضل خدا یار شماست←شمارهٔ ۱۱ - این رباعی را در خواب گفته استامروز نه کس ز عشق آگه چو من است←شمارهٔ ۱۲آیین جهان طبل جفا کوفتن است←شمارهٔ ۱۳من برگ گلم باغ شبستان من است←شمارهٔ ۱۴خوش باش که گیتی نه برای من و توست←شمارهٔ ۱۵ - در مدح پروفسور براون انگلیسیادوارد براون فاضل ایران‌دوست←شمارهٔ ۱۶ارباب که صنعت وجاهت فن اوست←شمارهٔ ۱۷برخاست خروس صبح برخیز ای دوست←شمارهٔ ۱۸ - در مرگ پدردر ماتمت ای ملک، ملک خون بگریست←شمارهٔ ۱۹این قلب که محزون‌تر از او پیدا نیست←شمارهٔ ۲۰افسوس که صاحب نفسی پیدا نیست←شمارهٔ ۲۱ - پس از ورود به خاک بجنوردچون خطه طوس را پس پشت بهشت←شمارهٔ ۲۲ - تاریخ وفات مرحوم سید محمد طباطباییتا حجهٔ دین محمد از خاک برفت←شمارهٔ ۲۳چون آینه نورخیز گشتی، احسنت←شمارهٔ ۲۴زین مردم دل‌سیاه، رخ دارم زرد←شمارهٔ ۲۵امشب ز فراق دوست خوابم نبرد←شمارهٔ ۲۶چشمت به سیه‌بختی من ایما کرد←شمارهٔ ۲۷ای خواجه وثوق گاه غرق تو رسد←شمارهٔ ۲۸ماه رمضان و روزه جانا طی شد←شمارهٔ ۲۹ - وصف گلابیخشخاش و عسل بهم برآمیخته‌اند←شمارهٔ ۳۰گر زیر فلک فکر من آزاد نبود←شمارهٔ ۳۱ - این رباعی را از منفای خود «بجنورد» گفته استای مرکزیان گر گل و ریحان خواهید←شمارهٔ ۳۲ - رباعیشد نیمی عمر در خرافات هدر←شمارهٔ ۳۳گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار←شمارهٔ ۳۴ - جمع بین ا‌لاضدادای بسته چو فندق به سرانگشت، نگار←شمارهٔ ۳۵با خرقه و تسبیح مرا دید چو یار←شمارهٔ ۳۶ - کنایه از انگلیسای زورآور که خون ما خورده پریر←شمارهٔ ۳۷زاغی می گفت اگر بمیرد شهباز←شمارهٔ ۳۸ - خطاب به حزب دموکرات و حکومتای ساده‌دلان زر گرگ حیلت‌باز←شمارهٔ ۳۹ - تسلیم و رضاچون از در تسلیم نشد یار، عزیز←شمارهٔ ۴۰آمد رمضان و خلق رفتند ز هوش←
۱ از ۲صفحهٔ بعد ←