→ دیوان اشعارصائب
صائب
تک‌بیتهای برگزیده
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۱مکن سپند مرا دور از حریم وصال←تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۲تشنه چشمان را ز نعمت سیر کردن مشکل است←تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۳از عمر رفته حاصل من آه حسرت است←تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۴شبنم دو بار بازی بستان نمی‌خورد←تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۵ای که خود را در دل ما زشت منظر دیده‌ای←تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۶سینه صافان را غباری گر بود بر چهره است←تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۷چشم من و جدا ز تو، آنگاه روشنی ؟←تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۸امید دلگشاییم از ماه عید نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۹هر که پیراهن به بدنامی درید آسوده شد←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۰مرا به ساغری ای خضر نیک پی دریاب←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۱پیراهنی کجاست که بر اهل روزگار←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۲اختلافی نیست در گفتار ما دیوانگان←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۳بیقراران نامه بر از سنگ پیدا می‌کنند←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۴سیل از بساط خانه بدوشان چه می‌برد؟←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۵خاک ما را از گل بیت الحزن برداشتند←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۶اشک من و رقیب به یک رشته می‌کشد←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۷هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۸ای سکندر تا به کی حسرت خوری بر حال خضر؟←تک‌بیت شمارهٔ ۵۳۹پشت و روی باغ دنیا را مکرر دیده‌ایم←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۰در دوزخم بیفکن و نام گنه مبر←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۱نفس سوختهٔ لاله، خطی آورده است←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۲عدم ز قرب جوار وجود زندان است←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۳نه همین موج ز آمد شد خود بی خبرست←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۴دل نازک به نگاه کجی آزرده شود←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۵به که در غربت بود پایم به زندان ای پدر←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۶ای نسیم پیرهن بر گرد از کنعان به مصر←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۷گر محتسب شکست خم میفروش را←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۸یک دل آسوده نتوان یافت در زیر فلک←تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۹چون طفل نوسوار به میدان اختیار←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۰چون وانمی‌کنی گرهی، خود گره مشو←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۱غنچهٔ تصویر می‌لرزد به رنگ و بوی خویش←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۲از زاهدان خشک مجو پیچ و تاب عشق←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۳در موج پریشانی ما فاصله‌ای نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۴بوی گل و باد سحری بر سر راهند←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۵در بیابان جنون سلسله‌پردازی نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۶سر زلف تو نباشد سر زلف دیگر←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۷که باز حرف گلوگیر توبه را سرکرد؟←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۸ز خنده رویی گردون، فریب رحم مخور←تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۹مجنون به ریگ بادیه غمهای خود شمرد←تک‌بیت شمارهٔ ۵۶۰چه ز اندیشه تجرید به خود میلرزی ؟←