→ دیوان اشعارصائب
صائب
تک‌بیتهای برگزیده
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
تک‌بیت شمارهٔ ۸۱این زمان بی‌برگ و بارم ورنه از جوش ثمر←تک‌بیت شمارهٔ ۸۲کم نشد از گریهٔ مستانه، خواب غفلتم←تک‌بیت شمارهٔ ۸۳با تهی‌چشمان چه سازد، نعمتِ روی زمین؟←تک‌بیت شمارهٔ ۸۴بر جرم من ببخش که آورده‌ام شفیع←تک‌بیت شمارهٔ ۸۵دَه دَر شود گشاده، شود بسته چون دَری←تک‌بیت شمارهٔ ۸۶هرچند، حُسن را، خطر از چشمِ پاک، نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۸۷از کوه غم اگر چه دو تا گشته قامتم←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸غافل مَشُو، که وقت‌شناسانِ نوبهار←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹در گردش آورید می لعل‌فام را←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰دل چو شد افسرده، از جسم گرانجان پاره‌ای است←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱پای به خواب رفتهٔ کوه تحملم←تک‌بیت شمارهٔ ۹۲بوسه را در نامه می‌پیچد برای دیگران←تک‌بیت شمارهٔ ۹۳ازان چون موی آتش دیده یک دم نیست آرامم←تک‌بیت شمارهٔ ۹۴کسی به موی نیاویخته است خرمن گل←تک‌بیت شمارهٔ ۹۵جنون به بادیه پرورده چون سراب مرا←تک‌بیت شمارهٔ ۹۶به دامان قیامت پاک نتوان کرد خون من←تک‌بیت شمارهٔ ۹۷سیاه در دو جهان باد، روی موی سفید!←تک‌بیت شمارهٔ ۹۸نیست ممکن راه شبنم را به رنگ و بو زدن←تک‌بیت شمارهٔ ۹۹درین ستمکده آن شمع تیره روزم من←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۰مَکِش زِ دستِ من، آن ساعدِ نِگارین را←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۱جنون دوری من بیش می‌شود از سنگ←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۲گرچه چون آبله بر هر کف پا بوسه زدم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۳منم آن نخل خزان دیده کز اسباب جهان←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۴همه شب قافلهٔ نالهٔ من در راه است←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۵زنگیان دشمن آیینهٔ بی‌زنگارند←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۶روزگاری است که با ریگ روان همسفرم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۷گرچه چون سرو تماشاگه اهل نظرم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۸آن نفس باخته غواص جگرسوخته‌ام←تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۹ز فیض سرمهٔ حیرت درین تماشاگه←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۰درین بساط، من آن آدم سیه‌کارم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۱به بوی پیرهن از دوست صلح نتوان کرد←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۲چو برگ، بر سر حاصل نمی‌توان لرزید←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳می‌شوم گل، در گریبان خار می‌افتد مرا←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴بس که دارم انفعال از بی‌وجودیهای خویش←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۵چندان که پا ز کوی خرابات می‌کشم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۶غمگین نی‌ام که خَلق، شُمارند بَد، مَرا←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۷ز زندگانی خود، چرخ سیر کرد مرا←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۸گرفت نفس غیور اختیار از دستم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۹خانه بر دوش‌تر از ابر بهاران بودم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۰سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا←