→ دیوان اشعارصائب
صائب
تکبیتهای برگزیده
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۱از سکندر صفحهٔ آیینهای بر جای ماند←تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۲آدم مسکین به یک خامی که در فردوس کرد←تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۳ما ز بوی پیرهن قانع به یاد یوسفیم←تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۴طومار درد و داغ عزیزان رفته است←تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۵طلبکار تو دارد اضطرابی در جهانگردی←تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۶نمیدانم کجا آن شاخ گل را دیدهام صائب←تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۷من نیستم حریف زبانت، مگر زنم←تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۸هرگز نبود رسم ترا خواب صبحگاه←تکبیت شمارهٔ ۱۴۰۹من آن زمان چو قلم سر ز سجده بردارم←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۰مکرر بر سر بالین شبنم آفتاب آمد←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۱به قسمت راضیم ای سنگدل، دیگر چه میخواهی←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۲چه آرزوی شهادت کنم، که سوخته است←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۳خاطرت از شکوهٔ ما کی پریشان میشود؟←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۴درین راه به دل نزدیک، گمراهی نمیباشد←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۵خواهی حنای پا کن و خواهی نگار دست←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۶ذوق وصال میگزد از دور پشت دست←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۷به بی برگان چنان ای شاخ گل مستانه میخندی←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۸دایم به روی دست دعا جلوه میکنی←تکبیت شمارهٔ ۱۴۱۹حق ما افتادگان را کی توان پامال کرد؟←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۰شادم به مرگ خود که هلاک تو میشوم←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۱در جبههٔ ستارهٔ من این فروغ نیست←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۲خبر به آینه میگیرم از نفس هر دم←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۳سایهٔ بال هما خواب گران میآرد←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۴بیخودان، از جستجو در وصل فارغ نیستند←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۵مرا ز خضر طریقت نصیحتی یادست←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۶چاه این بادیه از نقش قدم بیشترست←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۷چو غنچه دست و رخی تازه کن به شبنم اشک←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۸حرف گفتن در میان عشق و دل انصاف نیست←تکبیت شمارهٔ ۱۴۲۹من بستهام لب طمع، اما نگار من←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۰باغ و بهار چشم و دل قانع من است←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۱خصم درونی از برون، بارست بر دل بیشتر←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۲چون شبنم روشن گهر، با خار و گل یکرنگ شو←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۳زنهار در دار فنا، انگور خود ضایع مکن←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۴از جهان آب و گل بگذر سبک چون گردباد←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۵از چراغی میتوان افروخت چندین شمع را←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۶در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۷مشرق خمیازه میسازد دهن را حرف پوچ←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۸روزگار زندگانی را به غفلت مگذران←تکبیت شمارهٔ ۱۴۳۹سوگند میدهم به سر زلف خود ترا←تکبیت شمارهٔ ۱۴۴۰نیست در پایان عمر از رعشه پیران را گزیر←