→ دیوان اشعارصائب
صائب
تک‌بیتهای برگزیده
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۱دلم هر لحظه از داغی به داغ دیگر آویزد←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۲زُ اْفتادگی، به مَسنَدِ عزّت رسیده است←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۳غافلان را، گوش، بر آوازِ طبلِ رِحلَت است←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۴دلت ای غنچه محال است سبکبار شود←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۵دعوی سوختگی پیش من ای لاله مکن←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۶غم مردن نبود جانِ غم‌اندوخته را←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۷چه قدر راه به تقلید توان پیمودن؟←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۸سینه‌ها را، خامُشی، گنجینه‌ی گوهر کُنَد←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۹در دیار عشق، کس را دل نمی‌سوزد به کس←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۰ساده لوحان جنون از بیم محشر فارغند←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۱زود گردد چهره‌ی بی‌شَرم، پامالِ نگاه←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۲عالم از افسردگان یک چشم خواب آلود شد←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۳شد ره خوابیده بیدار و همان آسوده‌اند←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۴بپذیر عذر باده‌کشان را، که همچو موج←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۵مَشمُر زِ عمرِ خود، نَفَسِ ناشمرده را←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۶می‌کند بادِ مخالف، شورِ دریا را زیاد←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۷ساحلی نیست به جز دامن صحرای عدم←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۸گریه بسیار بود، نو به وجود آمده را←تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۹عیدست مرگ، دست به هستی فشانده را←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۰چند باشم زان رخ مستور، قانع با خیال ؟←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۱شبنم ز باغبان نکشد منت وصال←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۲آسمان، آسوده است از بی‌قراری‌های ما←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۳چون آمدی به کوی خرابات بی‌طلب←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۴شاید به جوی رفته کند آب بازگشت←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۵عقل میزان تفاوت در میان می‌آورد←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۶شد جهان در چشمِ من، از رفتنِ جانان، سیاه←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۷مِیلِ دل، با طاقِ اَبروی بُتان، امروز نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۸آسمان‌ها، دَر شکستِ من، کَمرها بسته‌اند←تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۹از خرابی، چون نگه دارم دلِ دیوانه را؟←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۰حسن و عشق پاک را شرم و حیا در کار نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۱رَحم کُن بَر ما سیـَه‌بَختان، که: با آن سَرکِشی←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۲کم نشد از گریه اندوهی که در دل داشتم←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۳دریاب اگر اهل دلی، پیشتر از صبح←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۴خمارآلوده‌ی یوسف، به پیراهَن نمی‌سازد←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۵مه نو می‌نماید گوشهٔ ابرو، تو هم ساقی←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۶جان محال است که در جسم بود فارغبال←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۷عنان سیل را هرگز شکست پل نمی‌گیرد←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۸حیاتِ جاودان، بی‌دوستان، مرگی‌ست پابَرجا←تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۹به امّیدی که چون بادِ بهار از دَر دَرون آیی←تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۰شود آسان، دل از جان برگرفتن، در کُهن‌سالی←