→ دیوان اشعارصائب
صائب
تک‌بیتهای برگزیده
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۱هر که می‌بیند چو کشتی بر لب ساحل مرا←تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۲چه حاجت است به رهبر که گوشهٔ چشمش←تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۳از عزیزانِ جهان، هرکَس به دولت می‌رسد←تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۴دل چو رو گَردانْد، بَرگرداندنِ او مشکل است←تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۵شور و غوغا نَبُوَد در سَفَرِ اهلِ نظر←تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۶حِرصی که داشتم به شِکارِ پَری‌رُخان←تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۷در بیابانی که از نقش قدم بیش است چاه←تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۸با چُنین سامانِ حُسن، ای غنچه‌لب، انصاف نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۹صورتِ حالِ جهان زَنگیّ و من آیینه‌ام←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۰خون هزار بوسه به دل جوش می‌زند←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۱خضر آورد برون ز سیاهی گلیم خویش←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۲می‌داشت کاش حوصلهٔ یک نگاه دور←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۳صد کاسه خون اگر چه کشیدم درین چمن←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۴چو گردباد به سرگشتگی برآمده‌ام←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۵هزار لطف طمع داشتم ز ساده‌دلی←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۶آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۷کو عشق تا به هم شکند هستی مرا←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۸تا آتش از دلم نکشد شعله چون چنار←تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۹چون فلاخن کز وصال سنگ دست‌افشان شود←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۰با دل بی آرزو، بر دل گرانم یار را←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۱غم عالم فراوان است و من یک غنچه‌دل دارم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۲اگر تو دامن خود را به دست ما ندهی←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۳چنان شد عام در ایام ما ذوق گرفتاری←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۴بنه بر طاق نسیان زهد را چون شیشهٔ خالی←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۵به هشیاران فشان این دانهٔ تسبیح را زاهد←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۶مکرر بود وضع روز و شب، آن ساقی جانها←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۷چو شد زَهر، عادت، مَضرَّت نبخشد←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۸ز زندگی چه به کرکس رسد جز مردار؟←تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۹زِ جسم، جانِ گُنَه‌کار را، مَلالی نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۰ز گریه ابر سیه می‌شود سفید آخر←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۱از آن ز داغ نهان پرده برنمی‌دارم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۲نسیم ناامیدی بد ورق گرداندنی دارد←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۳همین است پیغام گلهای رعنا←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۴نخلی که از ثمر نیست، جز سنگ در کنارش←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۵کار موقوف به وقت است، که چون وقت رسید←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۶امید من به خاموشی، یکی ده گشت تا دیدم←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۷گوشی نخراشد ز صدای جرس ما←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۸به ما حرارت دوزخ چه می‌تواند کرد؟←تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۹مَرا، از صافیِ مَشرَب، زِ خود دانند، هر قومی←تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۰چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟←