خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع گر هر نفسی انجمنی بگزیندچشم پروانه بجز پرتو او کی بیند
۲
مور خط بر لب شیرین تو گر کرده هجوممور گو خوشه ای از خرمن حسنت چیند
۳
زآشیان بلبل شیدا چو پرافشان گرددحاش لله که بجز با گل خود بنشیند
۴
قطره پیوست چو با بحر و چو ذره با مهرنسزد گر خودی خود زمیانه بیند
صفحهٔ ۱ از ۲