خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فوج مژگان از اشارات دو چشمت ای پسرریخت خون از مردمک چون خون مردم نیشتر
۲
بزم مستان غمت را نقل و می حاجت نبودکز دهان و چشم و لب می هست و بادام و شکر
۳
کی برم ازچشم و زلفت دین و دل کاندر رهندترککان جان شکار و جادوان سحرگر
۴
ای تو را بالا بلا وی چشمکانت فتنه زافتنه ام بر آن بلا زین فتنه از خود بیخبر
صفحهٔ ۱ از ۲