خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۵۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وه که از ما جز گنه بر می نیاید هیچکارنفس سرکش کرد صرف خودپرستی روزگار
۲
گرچه احصامی نشاید کرد عصیان مرادر شمار اما نیاید پیش عفو کردگار
۳
قاصر آمد چون زبان از شکر آلای اللهعجز باید پیش شکر نعمت پروردگار
۴
میل طاعت بودم و تقوی و پرهیز ایدریغعقل شد مغلوب نفس شوم ناپرهیزگار
صفحهٔ ۱ از ۳