خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زآن صافی صوفی زآن درد صفا پروریک جام بصوفی بخش یک نیمه بمن آور
۲
زآن آتش سیاله زآن شعله جوالهبر سرد دل ما زن تا بار دهد آذر
۳
من شاخک خشکیده تو آب بقا داریهمچون شجر طورم شاید که کنی مثمر
۴
من قالب افسرده تو روح روان در کفعیسی زمان هست بر مرده دلان بگذر
صفحهٔ ۱ از ۳