خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۵۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق کرد آدم از ملک ممتازنبود مردمی بدیده باز
۲
گل بستان ندارد این همه لطفسرو را می نباشد این همه ناز
۳
مرغ روحم بگرد شمع رختهمچو پروانه میکند پرواز
۴
تا بغیر از توام نظر نبوددر چشم از جهان نموده فراز
صفحهٔ ۱ از ۳