خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۶۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کرا بار میدهد یارشدامن وصل گونگه دارش
۲
تلخ شد کام کوهکن شیرینزنده کن زآن لب شکربارش
۳
سرو پابست او شود چو تزرودر چمن بنگرد چو رفتارش
۴
دل چو مستسقی و لب تو فراتتشنه ام بوسم از دو صد بارش
صفحهٔ ۱ از ۳