خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل نمک سود لعل خندانشجان بر آتش زآب دندانش
۲
نوک پیکانت ار خورد طفلیچه تمتع زشیر پستانش
۳
هر که دارد چنین گلی رعنانبود شوق گشت بستانش
۴
ساکن کوی آن بهشتی روینیست حاجت بحور و غلمانش
صفحهٔ ۱ از ۳