خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۷۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما ز ازل رند و مست و باده‌پرستیمبر در میخانه الست بنشستیم
۲
سبحه و زنار را کمند بریدیمتوبه و پیمانه را به هم بشکستیم
۳
مغبچگان می به کف زمزمه گویندمژده که ما ماه آفتاب به دستیم
۴
سلسله زلف یار تا که کشیدیمقید علایق ز این و آن بگسستیم
صفحهٔ ۱ از ۳