خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۷۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چه شکوه بود از اختر نامسعودمکه به تعداد سگان در شه معدودم
۲
گرچه بردیم بسی رنج زایام فراقبرد در کوی ایاز عاقبت محمودم
۳
لله الحمد که در کوی مغان معتبرماگر از خانقه و کعبه دلا مردودم
۴
نکنم طوف حرم رخ ننهم سوی کنشتبا تو سازم که از این هر دو توئی مقصودم
صفحهٔ ۱ از ۳