خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۰۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای زلف پرشکن تو سراپا شکسته‌ایگویا ز بار خاطر عشاق خسته‌ای
۲
عاشق نه‌ای چیست سرافکنده‌ای به پیشدیوانه نیستی و سلاسل گسسته‌ای
۳
مجنون نه‌ای برای چه حیران و واله‌ایهندو نه‌ای ز چیست بر آتش نشسته‌ای
۴
چون شاخ پر ثمر متمایل ز هر طرفاز بس که سر به حلقه فتراک بسته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲