خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۰۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر تو پروانه بآتش نکنی بازی بهبخطر گر تو پر خویش نیندازی به
۲
خوی شمعست که پروانه بسوزد ناچاریار اگر با تو نسازد تو باو سازی به
۳
گرچه منزلگه دلدار بود سینه ولیخلوت دل اگر از غیر بپردازی به
۴
قصه عشق که فرجام ندارد ایدلگر از این قصه سخن هیچ نیاغازی به
صفحهٔ ۱ از ۴