خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۰۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه اعتبار به سرو است چون تو در چمنیچه احتیاج به شمع است چون در انجمنی
۲
تو را که مشک ز مو نافه نافه می‌ریزدخطاست آنکه بگویند آهوی ختنی
۳
بسحر چشم فسونگر عدوی زهادیبچین زلف چلیپا بلای برهمنی
۴
بغیر گل نسزد جامعه دگر به تنتکه سرو سیم تن و ارغوان گل بدنی
صفحهٔ ۱ از ۳