خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغینه عجب زلاله و گل بودش اگر فراغی
۲
نه برنگ لاله در باغ بگل بود مشابهچه مشابهت بدل داشت اگر نداشت زاغی
۳
چو بدید خط سبزت بلب تو خال زنگیبشکر بگفت کز چیست مکان گرفته زاغی
۴
تو که رفتی از شبستان و نداد نور ماهممگر آه سینه از برق فروزدم چراغی
صفحهٔ ۱ از ۲