خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۲۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک من از می اغیار مگر سرمستیکه مرا توبه و پیمانه و دل بشکستی
۲
دیو سازند رقیبان و توئی حور سرشتنور محضی تو بظلمت زچه رو پیوستی
۳
ساقیا زآتش می پرده پندار بسوزتا که بر دنیی و عقبی بفشانم دستی
۴
نیستم کن بیکی جرعه چنان الباقیتا از این پس نزنم لاف گزاف از مستی
صفحهٔ ۱ از ۳