خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر گل آن سنبل مشکین که فراز آوردینافه آهوی چین را به طراز آوردی
۲
ماه و خورشید سر از چنبر حکمت نکشندتا کمندی به کف از زلف دراز آوردی
۳
کعبه را بتکده کردی و مهابا نکنیکعبه را پیش بت آخر به نماز آوردی
۴
ید و بیضا به کف اژدر موسی دادیاین چه سحر است که از شعبده‌باز آوردی
صفحهٔ ۱ از ۳