خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌جهد برق ز آه دل غم‌پیشهٔ ماشعله دارد حذر از تیر نی بیشهٔ ما
۲
سبزهٔ دانهٔ نخجیرگه عنقاییمهمه از چشمهٔ دام آب خورد ریشهٔ ما
۳
اثر توبه ز هرجا که نمودار شودهمچو دیوانه پی سنگ دود شیشهٔ ما!
۴
کار ما تشنه‌لب مزد کسی نیست، که هستموج زن چون مه نو، آب زر از تیشهٔ ما
صفحهٔ ۱ از ۲