خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درین بساط که نقشی به مدعا ننشستکسی به پیش نیامد که بر قفا ننشست
۲
کدام تخت نشین یک سبق ز عشق تو خواندکه همچو طفل دبستان به بوریا ننشست
۳
ازان چو شعله درین ره به خاروخس غلتمکه خارخار دل من ز خار پا ننشست
۴
به رنگ و بوی مقید مشو چو لاله و گلبه راه سیل، کسی پای در حنا ننشست
صفحهٔ ۱ از ۳