خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر من هوای بزم تو بسیار غالب استبا طالعی که از می توفیق تایب است
۲
خوبان به خاطر آنچه رسانند، می رسدبت را ز دعویی که کند حق به جانب است
۳
نتوان نمود نقش ترا آنچنان که هستآیینه پیش روی تو چون صبح کاذب است
۴
ای دل نمانده خیر به کالای عاشقیجز در متاع آبله کان مال کاسب است
صفحهٔ ۱ از ۲