خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از هوای صحبت جانانه پر شده ستیک کس درون نیامده و خانه پر شده ست
۲
هر کس برای خود سر زلفی گرفته استزنجیر ازان کم است که دیوانه پر شده ست
۳
مست از کجا و مرگ، وگرنه همین مراروزی هزار مرتبه پیمانه پر شده ست!
۴
مستی به کعبه ما و تو تنها نکرده ایمهنگامه ای ست این که درین خانه پر شده ست
صفحهٔ ۱ از ۲