خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ استرنگین بود آن نقل که از شکر سرخ است
۲
آن لعل که در گوش تو ای زهره جبین استبر خرمن ما سوختگان اخگر سرخ است
۳
از موج سرشکم چو پر طایر بسملمرغان هوا را همه بال و پر سرخ است
۴
از سوختنم دامان آفاق لبالبچون سوده ی شنجرف ز خاکستر سرخ است
صفحهٔ ۱ از ۲