خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سامان شادمانی و برگ طرب کجاستدارم دلی که پاکتر از خانه ی خداست
۲
گر صد بهار آمده، بیرون نمی رودفصل خزان به گلشن ما پای در حناست
۳
افتادگی به وصل مرا سربلند کردبخت سیاه بر سر من سایه ی هماست
۴
منصور هرچه هست خود اقرار می کنداز چوب و ریسمان دگر آیا چه مدعاست
صفحهٔ ۱ از ۲