خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوای مرغ شباهنگ، ناله ی نی ماستستاره ی سحر ما پیاله ی می ماست
۲
نمانده قاعده ی تازه ای، پیاله بگیرکه آنچه کهنه به عالم نمی شود می ماست
۳
چه شد اگر به غریبی کنیم یاد وطنکه در قبیله سماع از نوای یاحی ماست
۴
ستاره نیست همین خصم ما، که همچون صبحهمیشه تیغ به کف آفتاب در پی ماست
صفحهٔ ۱ از ۲