خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا گوش از بهر پیغام اوستزبان در دهن از پی نام اوست
۲
کسی کز فغان من از خواب نازنگردیده بیدار، بادام اوست
۳
ز غیرت هلاکم که شب تا به روزلب ماه نو بر لب بام اوست
۴
جنون بیش گردد در ایام گلچه دل ها که رسوا در ایام اوست
صفحهٔ ۱ از ۲