خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همه تن خون دل من همچو دهان زخم استهمه اندام من از درد، مکان زخم است
۲
چاره ی درد دلم کاوش مژگان تو کرداین غلط بوده که الماس زیان زخم است
۳
زخم از بس به سر زخم بود بر دل منتا جگر تیر تو آنجا به میان زخم است
۴
باورم نیست که تا روز قیامت برودحسرت روی تو در دل چو نشان زخم است
صفحهٔ ۱ از ۲