خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا بر حاصل کس نیست امیداز آنم دل کشد بر سایهٔ بید
۲
کریمش چون توان گفتن، لئیم استگنه را هرکه نتوانست بخشید
۳
تلاش منصب پروانه کم کنکه نتوان سوختن خود را به تقلید
۴
میان عاشقان در عهد حسنشکفن عام است همچون جامه ی عید
صفحهٔ ۱ از ۲