خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مرا تعلیم عشق او نواپرداز کردهر سر مو کز تنم سر زد، صدای ساز کرد
۲
مدعای عندلیب ما نمی دانیم چیستدر گلستانی که مرغ بیضه هم پرواز کرد
۳
گرم عاشق پروری کرد از وفا او را دلمقمری ما سرو را آخر کبوترباز کرد
۴
باغبان! فکر نسیمی کن برای این چمنغنچه را بلبل به ناخن چند خواهد باز کرد؟
صفحهٔ ۱ از ۲