خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اهل شیراز، بهشتی صفتان دهرندهرکه را مار غمی زهر زند، پازهرند
۲
در صفاهان نتوان بی می شیرازی بوداهل دریا همه محتاج به آب نهرند
۳
هرکس خوب که بینی به جهان، شیرازی ستراست گفتند که نیکان همه از یک شهرند
۴
شیوه ی صلح کل از بس که در ایشان عام استنتوان گفت که از دشمن خود در قهرند
صفحهٔ ۱ از ۲