خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رشکم ز گفتگوی تو خاموش می‌کندنامت نمی‌برم که دلم گوش می‌کند
۲
آیینه را وصال تو خوش روی داده استعشرت همیشه رند نمدپوش می‌کند
۳
بال هما به شهپر مصرع نمی‌رسددولت ازان طلب که سخن گوش می‌کند
۴
صورت نبست در دل ما کینهٔ کسیآیینه هر چه دید، فراموش می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲