خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با عشق، کی مراتب امید شد بلند؟گردید سایه پست، چو خورشید شد بلند
۲
دارد سری به سینه ی مجروح عاشقانهرجا که ناخنی چو مه عید شد بلند
۳
موج شراب، دام تذرو سعادت استاز فیض جام، پایه ی جمشید شد بلند
۴
تعجیل آفت است، که هم بیشتر نماندسرو چمن که دیرتر از بید شد بلند
صفحهٔ ۱ از ۲