خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اهل میخانه گلاب از گل صهبا گیرندعرق فتنه ز درد ته مینا گیرند
۲
بی سبب نیست همه گردش افلاک اینجاشیشه ترسم که ازین میکده بالا گیرند
۳
کوی عشق است که اطفال به تار موییدام سازند به بازیچه و عنقا گیرند
۴
چکد از شرم دورنگی عرق از برگ گلشنشنیدم که گلاب از گل رعنا گیرند
صفحهٔ ۱ از ۲