خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برای طعنه ی ما این همه چه در جوشندکه عاقلان همه دیوانه ی قبا پوشند
۲
نشاط مستی ما را به شب تماشا کنکه روز، باده کشان چون چراغ خاموشند
۳
چمن ز بلبل و قمری به کام صیاد استزبس که شاخ گل و سرو، دوش بر دوشند
۴
در وصال زن ای دل که همچو خمیازهبتان هند همه خانه زاد آغوشند
صفحهٔ ۱ از ۲