خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
معشوق ما به جلوه چو آهنگ می‌کندجا را به گل‌رخان چو قبا تنگ می‌کند
۲
از روی آتشین تو طبعم شکفته شداین شعله، کار بادهٔ گلرنگ می‌کند
۳
از عذر وعده، جذبهٔ شوقم به جان رسیدچون قاصدی که همرهی لنگ می‌کند
۴
تأثیر در کجا که ندارد ملایمتباران نرم، ره به دل سنگ می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲