خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مشاطه را جمال تو دیوانه می کندکآیینه را خیال پریخانه می کند
۲
خورشید را به کوچه ی زلفت نشد نصیبآن عشرتی که شبپره ی شانه می کند
۳
سر بر زمین نهد پی نفرین عاقلانطاعت چنین خوش است که دیوانه می کند
۴
گل چون چراغ چهره برافروخت در چمنبلبل تلاش منصب پروانه می کند
صفحهٔ ۱ از ۲