خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بیابان هرکه یاد آن خم کاکل کندجلوه چون آب روان در سایهٔ سنبل کند
۲
هرکه را افتد هوای آن لب میگون به سرغنچه‌ای از گوشهٔ دستار هردم گل کند
۳
از فغان و ناله گلشن را به تنگ آورده استباغبان امشب نمی داند چه با بلبل کند
۴
در محبت هست تأثیری که چون نقش پریصورت لیلی ز جیب بید مجنون گل کند
صفحهٔ ۱ از ۲