خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچه در پرده ی گل بود نهان، روی تو بودگره غنچه گشودیم، در آن بوی تو بود
۲
گلخنم بود به از باغ، که در چشم مراآتش و دود در آن، روی تو و موی تو بود
۳
هر کجا زمزمه ی مرغ سحرخیزی خاستنیک چون گوش نهادیم، دعاگوی تو بود
۴
نشد آوارگی از قرب تو مانع ما راهر کجا پای نهادیم سر کوی تو بود
صفحهٔ ۱ از ۳