خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماند ای شیخ، که مانی به ابابیل سفیدهمچو گنبد به سر گور تو مندیل سفید
۲
هر سر موی تو پیداست ز زیر جامهچون سیاهی سرتر بود ز قندیل سفید
۳
محک حال بد و نیک جهان نزدیک استمی نماید ز ره دور سیه، میل سفید
۴
بس که در مملکت هند، مغول خوار شده ستمی کند خاک سیه بر سر خود فیل سفید
صفحهٔ ۱ از ۱