خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خوش آن سروری که از ناموسچتردار خود است چون طاووس
۲
عار آید ز لاف، مردان راپر ندیده کسی به تاج خروس
۳
پاسبان خودند آگاهانهم چراغ است لاله، هم فانوس
۴
باز ذوق هوای ابر آوردبط می را به جلوه چون طاووس
صفحهٔ ۱ از ۲