خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدم برون نگذارم ز آستانهٔ خویشچو آینه همه عمرم چراغ خانهٔ خویش
۲
به کار خویش کنم ناله، گو کسی مشنوکمان کشیده‌ام، اما خودم نشانهٔ خویش
۳
چو مرغ باش در آیین عافیت‌طلبیکه وقت شام چو شد، می‌رود به خانهٔ خویش
۴
چگونه سر زند از دل نوای آزادیمرا که حلقهٔ دام است آشیانهٔ خویش
صفحهٔ ۱ از ۲